Dit keer een ander stukje als dat jullie van mij gewend zijn, nu namelijk een stukje geschreven door Teun. Teun is 15 jaar oud en heeft op dezelfde lagere school gezeten als onze kids, dat hij gek was van vliegen wist ik natuurlijk niet tot dat ik vorig jaar november een keer een mailtje van hem kreeg via m'n website. Hij bleek helemaal gek te zijn van de luchtvaart, gaat vaak kijken op Eindhoven Airport, is zelfs begonnen met een opleiding paragliding en denkt erover om na zijn VWO te beginnen met een vliegopleiding. We hebben een tijdje wat heen en weer gemaild en uiteindelijk heb ik hem maar een keer uitgenodigd om mee te vliegen, zodoende het onderstaande verslag.

Dus na deze korte introductie geef ik nu de pen aan Teun:     

Op maandag 5 april (2e paasdag) mocht ik met Rob meevliegen. We hadden het een dagje eerder al geprobeerd maar door het weer (kans op onweer en heel wisselvallig) ging dat helaas niet door. Eerder op de dag was ik nog naar het lierveld gegaan om te kijken of ik zelf nog een vluchtje kon maken (paragliding) maar dat liep uit op niks, crosswind van 90 graden…

Eenmaal thuis kreeg ik een telefoontje van Rob dat het er goed uit zag voor de middag/avond en dat hij me rond kwart voor 5 zou ophalen. Nou, ik gelijk helemaal blij. Zag het er toch nog naar uit dat we de lucht in zouden gaan in dit lange paasweekend.
Om kwart over 5 werd ik opgehaald door Rob en kon het avontuur beginnen. Eenmaal aangekomen op het veld kwam het toestel waar we mee zouden vliegen (een Cessna C172F Skyhawk, de PH-BSF) net aan bij de hangaar van zijn vorige vlucht. Rob controleerde voor de zekerheid maar even hoeveel brandstof er nog in zat. Er zat in principe nog zat in voor een vluchtje maar Rob wilde voor de zekerheid toch nog even bijtanken. Om een lang verhaal kort te maken, wij naar het fuel station toe, bijtanken en weer terug. Kort taxiritje maar zeker leuk om even langs die grote jongens te taxiën.

De Co voor vandaag.

Eenmaal terug bij het gebouw van de vliegclub uitgestapt en naar binnen gegaan. Daar zijn de dingen als vluchtplan indienen, weergegevens bekijken, vliegtuig gegevens bekijken en controleren e.d. gedaan. Ik vond het erg leuk om eens een keer mee te maken hoe het er nu op zo’n club aan toe gaat.

Tijdens de kerst periode wordt er jaarlijks een nacht IFR club vlucht gepland richting de ‘reuze kerstboom’ bij Ijselstein, voor deze vlucht had ik me al verschillende keren ingeschreven maar door slecht weer en andere oorzaken was dit helaas nog nooit gelukt. Nu kreeg ik vorige week een mailtje van de evenementen commissie dat er weer twee nachtelijke vluchten op het programma stonden en dat eventueel geïnteresseerden zich konden inschrijven, dat liet ik me geen twee keer zeggen.

En zo kreeg ik maandag morgen een mailtje of ik ’s avond beschikbaar zou zijn voor een vlucht, no problem want m’n agenda voor die avond was nog leeg. Rond zeven uur werd ik verwacht op de club. Bij aankomst was ik verbaasd dat er verder nog niemand was, had namelijk van Hans begrepen dat er geen plaatjes mee vrij waren in het toestel (hij wilde eigenlijk ook mee) en had dus verwacht dat er al een aantal mensen zouden zijn. Ik was dan ook erg verbaasd toen Jeroen (instructeur / piloot van die avond) arriveerde en vertelde dat ik de enigste gegadigde was voor die avond…. Er was blijkbaar iets verkeerd gegaan in de planning, na kort overleg met de organisatie nog een aantal andere geïnteresseerden gebeld maar niemand had nog mogelijkheden op zo’n korte termijn. Aan de ene kant natuurlijk jammer dat er verder niemand was maar het had natuurlijk ook voordelen want nu hoefde er in ieder geval niet te worden geloot over wie er voorin mocht zitten… 

That would me be

En zo trokken we na een korte briefing rond een uurtje of acht in de al invallende schemering de PH-GWW naar buiten het platform op. De bedoeling was om net na het einde van de UDP (daglicht periode) de lucht in te gaan.
We zouden deze vlucht zoals gezegd gaan uitvoeren onder IFR condities (Instrument flight Rules), tijdens IFR vluchten wordt er in tegenstelling tot mijn normale VFR vluchten niet gevlogen op zicht naar buiten maar volledig op de instrumenten van het toestel. Je bent dus veel minder afhankelijk van het weer omdat het er niet toe doet of je buiten het vliegtuig iets kunt zien, natuurlijk wel leuk als het toch helder weer is want dan kun je genieten van het mooie ‘nachtelijke’ uitzicht. Wat dat betreft hadden we geluk deze avond want het weer was perfect, het was rustig met de eerste wolken ruim boven de FL050 (ongeveer 1,6km hoogte) waarop we zouden gaan vliegen.

Instrument departures

Of zoals de kinderen ze noemen meneer Timo en Rob.

Zoals jullie misschien al eerder hebben gelezen is de school (Vuurvlinder) van onze kinderen recentelijk verhuisd naar een nieuwbouw locatie. Tijdens de bouw heb ik met enige regelmaat luchtfoto’s genomen en deze werden vaak gebruikt in de Inforail het informatie bulletin van de school. Al snel na de opening van de school kreeg ik dan ook de vraag van Timo (directeur) of ik nog een keer een foto van de school wilde maken nu alles helemaal af was, geen probleem natuurlijk. Afgesproken dat hij zelf mee zou gaan samen met ‘meneer’ Rob de adjunct directeur om de foto’s te schieten.

Op het moment van afspreken lag er echter een dik pak sneeuw op het schoolplein en aangezien er op het schoolplein een ‘parkeer en speel rups’ was gemaakt waar nu niets van was te zien besloten te wachten met de vlucht tot de sneeuw weg zou zijn. Ergens half februari was de sneeuw in Eindhoven eindelijk weg en was de afspraak gemaakt om op een donderdag morgen een vluchtje te maken. Maar het mocht niet zo zijn want na een paar mooie zonnige dagen voorafgaande aan donderdag viel er woensdag avond weer een mooie sneeuwdeken die het schoolplein bedekte.

De vlucht dus maar weer uitgesteld tot koning winter definitief het land had verlaten.
Begin maart was het eindelijk zover en konden we de vlucht wederom plannen, dit keer bleef het droog en kon de vlucht doorgaan en stonden we rond half tien op de vliegclub alwaar de PH-DKF netjes afgetankt op ons drieën stond te wachten.

DKF nog in z'n hok

Begin November vorig jaar stond de laatste Fly-in (Flyblog) met mijn vlieg vrienden uit Rotterdam, Lelystad en Hoogeveen op het programma. Die dag bleek alleen het weer in heel Nederland klote behalve in zuid oost Nederland daar was het vliegbaar. Die dag waren dus alleen Ronald en ik op het door ons afgesproken veld van Essen gekomen. Zoals jullie al eerder hebben kunnen lezen daar samen genoten van een heerlijke lunch maar natuurlijk was het leuker geweest als iedereen van de partij had kunnen zijn. Daarom vandaag wederom met z’n allen ergens afgesproken, dit keer op vliegveld Marl EDLM in Duitsland.

Maar het mocht wederom weer niet zo zijn…. Het weer de afgelopen week was al niet al te best maar dit weekend zou het wederom gaan sneeuwen en zouden we een flinke portie lage bewolking krijgen. Daarom eigenlijk gisteren avond al besloten dat we niet zouden gaan. Wel met Ronald afgesproken dat we zeker naar het veld zouden gaan om te kijken of we niet nog één of meerdere lokaaltjes konden maken.

Het bleek een goede keuze te zijn geweest om Marl af te blazen want ondanks dat het ’s morgens best aardig weer was gaven alle voorspellingen incl. de buienradar aan dat het aan het begin van de middag ernstig zou gaan verslechteren. Gelukkig zou het dus tot aan de middag aardig blijven wat een vluchtje zeker mogelijk maakte.

Eindhoven centrum

Eerst zou Ronald op de linker stoel plaatsnemen met mij aan de radio knoppen voor een vluchtje naar Tango en dan weer richting Eindhoven City voor wat sight seeing, hij had namelijk een gast die ook graag even Eindhoven en zijn huis van boven wilde zien. Eenmaal in de lucht bleek het zicht niet al te best, we konden met moeite Oirschot zien liggen. Maar aangezien we beide goed bekend waren in deze omgeving besloten we toch onze vlucht voort te zetten, kan ook geen kwaad om eens te vliegen met wat slechter zicht dan weet je pas weer echt wat navigeren is!

Zoals jullie misschien al wel eens hebben gelezen hebben we bij ons op de vliegclub een regel dat je ieder type vliegtuig dat je vliegt minstens eens in de acht weken moet vliegen. Nu is dat zomers geen probleem want dan vlieg ik over het algemeen wel redelijk vaak maar ’s winters wordt het soms wel eens een probleem. Zo ook deze keer, mijn laatste vlucht was op zondag 8 november van het vorige jaar en met een beetje tellen kom je dan uit op jawel 3 januari 2010. En dan hoor ik jullie denken waarom dan niet eerder weer eens gaan vliegen maar dat is in de december periode niet altijd makkelijk, allemaal feestdagen, vakantie dagen en last but zeker not least vaak kilo uniform tango weer. Maar hoe dan ook het kwam er op neer dat er vandaag moest worden gevlogen of anders moest ik eerst weer worden uitgecheckt door één van onze instructeur. In principe natuurlijk geen probleem, het weer was goed, toestel beschikbaar maar… ik zou vandaag vluchtcoördinator zijn en eigenlijk is het niet de bedoeling dat je hem ertussenuit piept tijdens de ‘dienst’. Gelukkig liepen er aan het begin van de middag twee van de andere vluchtcoördinatoren binnen en was een tijdelijke vervanger snel geregeld.  (Thanks Hans & Willem!!)

Was overigens sowieso de vraag of er wel gevlogen kon gaan worden deze dag, het weer was zoals gezegd goed maar was die nacht wel ‘wat’ minder geweest want er lag toch zeker vijf centimeter sneeuw overal. De sneeuwploegen waren al de hele ochtend vanaf zeker 8 uur bezig geweest om de runway en de main taxibanen sneeuw vrij te krijgen en het was nog maar de vraag of ze tijd zouden hebben om de taxibaan naar onze club vrij te maken. De toren had aangegeven dat ze het waarschijnlijk wel zouden doen maar kon geen schatting maken van de tijd waarop, ‘als ze gaan tanken komen ze er toch langs’ was het enigste zekere.

Het veld lag er wit bij!

Maar gelukkig rond half twaalf nadat we ons platform al met vereende krachten, bezems en sneeuwschuivers hadden vrij gemaakt kwamen de professionals om het even af te maken en konden we beginnen met vliegen.