|
Geschreven door Rob
|
|
Monday, 17 April 2006 |
|
Dit weekend is het er dan toch eindelijk van gekomen?..
Spa
Het was geen makkelijke bevalling maar het is wel gelukt! 
Zoals ik in m'n laatste post al aangaf leek het weer me gunstig gestemd en ik ging dan ook vol goede moet naar de club ?s morgens. De verwachtingen gaven wel aan dat er 's morgens wat mist en laaghangende bewolking zou zijn, maar die zou rond de middag na het passeren van het kou front verdwijnen.
Op de club aangekomen rond half tien was het weer inderdaad zoals verwacht nog niet om over een huis te schrijven, de wolken zaten op 300ft en de RVR (Runway visible range) was nog geen 1000 meter. Wachten dus op de beloofde verbetering.
Tijdens het wachten natuurlijk wel samen met Han Kaaij, m`n instructeur de voorbereidingen voor de vlucht doorgenomen. De te vliegen route, de MOCA (veilige vlieghoogte) tijdens de route, alles met betrekking tot het te bezoeken veld, de meteo etc. etc. etc. Vooral de situatie op en rond SPA (EBSP) heb ik goed bestudeerd, het veld ligt namelijk in een heuvelachtig gebied met alle gevolgen van dien. De runway ligt op 1542? (470m) boven zeeniveau naast een berg van zo?n 2067? en ligt ook nog eens niet helemaal horizontaal. Allemaal zaken die ik niet gewend ben en waar je dus goed rekening mee moet houden, wil je niet in ernstige problemen belanden.
Iets wat bijvoorbeeld erg belangrijk was, was de berekening van de benodigde baanlengte voor de take-off. Normaal (lees in Nederland) heb je namelijk een bepaalde baan lengte nodig om de lucht in te komen die afhankelijk is van de ondergrond, temperatuur en de op dat moment heersende wind, in Spa komen daar nog een paar factoren bij. Zo wordt de benodigde baanlengte in Spa groter door het feit dat het veld op hoogte ligt en dat het oploopt in één richting, daar bovenop komt nog dat er op 1500 meter na het begin van de baan hoge bomen staan waar je ook niet in terecht wilt komen. Kortom een aardige studie.
Na al dit spannends te hebben besproken begon het in Eindhoven al aardig open te trekken en stond ik in de startblokken om in een Tommy plaats te nemen. Echter na het bestuderen van de meteo van Luik en Maastricht heb ik m?n jas toch maar weer uitgetrokken.  Het was daar namelijk nog erg slecht en de verwachting was ook niet dat het heel snel beter zou worden, het leek erop dat het koufront tot stilstand was gekomen.
Nog maar even wachten dus??
Iedere 30 minuten als een haas naar de internet PC om te kijken of de METAR (actueel weer) van Luik of Maastricht al beter nieuws had te melden. Echter toen de METAR van haf twee nog steeds ?klote? weer aangaf en de TAF (9 uurs voorspelling) ook geen snelle verbetering aangaf hebben we maar besloten dat het vandaag weer niet door zou kunnen gaan. Omdat ik toch wilde vliegen hebben we maar besloten dat ik even solo op en neer zou gaan naar Den Bosch en de vlucht zou afsluiten met een paar touch en go's. Zo gezegd zo gedaan en ik zat om twee uur in de PH-WIM onderweg naar runway 22.
Was een leuke vlucht, in het begin wel weer even wennen aan het helemaal alleen gevoel. Op dat soort momenten besef je je dat je helemaal op jezelf bent aangewezen. Eenmaal weer terug op Eindhoven vijf touch en go?s gemaakt, gingen ook lekker alleen voor het nette hadden er een paar beter op de centerline gekund.
Bij aankomst terug bij de hangaar stond Han me al op te wachten en na het afsluiten van de motor kwam hij me het blijde nieuws vertellen, het weer was toch opgeklaard in het zuiden. Het was onderhand al 3 uur geweest en we zouden niet veel tijd meer hebben maar Han gaf me toch de keuze om alsnog te gaan. Na kort overleg met het thuisfront besloten om alsnog te gaan, het kon namelijk maar achter de rug zijn aangezien het moet gebeuren voor ik op examen mag.
Eenmaal weer terug in de kist bekroop me echter een angstig gevoel , Han had namelijk ?s morgens gezegd dat hij me ook nog wat examen handelingen wilde laten oefenen onderweg naar Spa. Nu had ik dus het idee dat het helemaal geen beter weer was geworden in het zuiden maar dat hij me halverwege wilde laten uitwijken als proefexamen.  Een examen vlucht is namelijk ook altijd een vlucht naar het buitenland die halverwege wordt afgebroken door een uitwijk terug naar het eigen veld.
Heb dus ook de hele vlucht als een havik zitten kijken naar mogelijke veldjes voor noodlandingen (ook een examen test) en had de windprotractor al in de aanslag om te gaan uitwijken.
Maar het weer bleek echt te zijn opgeknapt en we kwamen na een uurtje vliegen aan bij Spa. Daar was het weer wel beroerd weer met donkere lucht en veel regen, maar niet zodanig dat je er niet meer door kon kijken. Gelukkig ging de landing ondanks het ?vreemde? veld en het slechte weer wel aardig. Eenmaal op de grond getracht aan de niet zo best engels sprekende man op de toren dat we niet wilde parkeren maar dat we direct wilde tanken om snel weer aan de terug wel te kunnen beginnen.
Na het tanken even een paar blokken voor de wieltjes om ervoor te zorgen dat WIM tijdens het afrekenen van de peut en landingsgelden niet de heuvel zou afrollen.
Landingsgeld viel me weer 100% mee, maar 7 euro 90! Is in Nederland wel eens anders.
In de regen weer terug naar de WIM om uiteindelijk met een paar beslagen ramen (blij dat ik een spons bij me had!) weer richting runway 23 te taxiën. Nu kwam het spannende deel van de vlucht, opstijgen met al die extra factoren zoals hierboven besproken. Wat een vreemde gewaarwording! Je stijgt op maar omdat de grond onder je ook omhoog komt lijkt het alsof je niet de lucht in komt, met al die bomen in de buurt zeker geen prettig gevoel. Eenmaal op crosswind waar je normaal toch al bijna op 800ft boven de grond zit zaten we nu misschien nog maar 300ft boven de grond. Op de hoogte meter hadden we natuurlijk wel al de gebruikelijke voetjes geklommen maar omdat de grond mee omhoog kwam lijkt het alsof je niet omhoog komt.
De rest van de vlucht incl. het voor de tweede keer kruisen van de Maastricht (EHBK) CTR (controle gebied) ging weer lekker en na ruim een uur waren we om zes uur weer terug op Eindhoven.
Wel knap wat uurtjes gevlogen in één dag op deze manier, de teller stond op 3 uur en 23 minuten.  Zat er dan ook helemaal doorheen, was niet bang dat ik die avond niet zou kunnen slapen.
Tijdens de debriefing had Han (hij is ook examinator namelijk) nog een verassing voor me, hij zou deze vlucht als eerste examen training behandelen. De vlucht ging namelijk zo lekker en we hadden door al het wachten voor de vlucht zoveel tijd gehad om m?n kennis / voorbereiding te testen dat hij dit deed.
Me very happy!!! Mede omdat dit waarschijnlijk inhoud dat ik op korte termijn examen mag gaan doen. Er rest me nu namelijk alleen nog bovenwerk (op examen niveau brengen) en een laatste examen training voor ik aan de bak mag.
Zou zomaar op korte termijn geregeld kunnen zijn. Hopelijk zijn de weer goden me gunstig gestemd en kom ik snel op het juiste niveau.
Kan echt niet wachten??. Zou toch wel één van de mooiste momenten zijn in m?n leven. (op een paar echt belangrijke zaken na natuurlijk! )
Ik houd jullie op de hoogte.
Grtz
Rob
PS: De foto?s dit keer zijn niet van mezelf maar komen van Internet. Het was zo druk aan boord en we hadden zo weinig tijd dat het er niet van is gekomen om zelf een plaatje te schieten.
PS2: De PocketFMS plot en Google Earth plaatjes volgen binnenkort.
|
