|
Voorwoord: Door alle problemen met m’n Internet provider schrijf ik dit stukje nu (17/8/2006) pas,
maar het speelt zich dus af op 23 juli! Vorige week is zoals jullie hebben kunnen lezen eindelijk het vel begeerde papiertje gearriveerd.
Toen eerst nog even een solo vlucht gemaakt om aan het idee te wennen dat er nu echt geen instructeur meer naast zit,
maar nu moest het er maar van komen de eerste officiële passagier. Tja, dan rijst de volgende vraag wie mag er als eerste mee…..
Claudine, kon ik meteen van de lijst schrappen want die ziet het nog niet zo zitten.
Ze heeft het niet zo op vliegen en dan druk ik me nog zacht uit.  Ze wil misschien nog wel een keer mee maar kijkt eerst nog even de kat uit de boom. Dan zijn er nog de drie kids en wie ga je daarvan als eerste meenemen,
ze willen alle drie even graag en ja wat doe je dan als vader?
Als je er één kiest zijn er altijd twee teleurgesteld.  Om verdriet en een loterij te voorkomen maar besloten om ze in volgorde van leeftijd mee te nemen, nu dus eerst Thijn (9) daarna Sterre (8) en dan t.z.t. Beer (4). Thijn is dus vandaag als eerste aan de beurt. Ik had zoals gebruikelijk het eerste detail geboekt en we gingen dus rond een uurtje of negen richting de club. Het weer zag er op dat moment nog niet echt geweldig uit, er hing mist en laag hangende bewolking. De TAF voorspelde echter dat dit rond een uurtje of tien zou moeten gaan oplossen. Dit bleek echter niet het geval en rond een uurtje of elf was de lucht nog net zo grijs en grauw als eerder die ochtend.  Omdat de kist toch moest worden getankt zijn we nog wel even naar de fuel station getaxied maar helaas daarna weer onverrichter zaken terug naar de hangaar.  
Wachten bij de fuelstation. Eenmaal terug op de club hoorde ik van de vluchtcoördinator (Ton Knoops) dat er later op de dag nog een detail vrij zou komen en dat ik het dan nog een keer zou kunnen proberen. Na overleg met het thuis front besloten dat we dat dan maar zouden doen, eerst thuis even eten en dan als het weer was opgeknapt rond twee uur weer terug naar de club. Was achteraf overigens niet eens zo slecht dat het even was uitgesteld, tijdens het ritje naar de Shell bleek namelijk dat Thijn toch wel heel zenuwachtig was. Nu had ie dus mooi even de tijd gehad om te wennen aan het vliegtuig en ging ie ’s middags wat relax’ter mee op pad. Op de club aangekomen bleek dat de planning nog verder was uitgelopen vanwege het weer, maar er kon nu in ieder geval worden gevlogen. We moesten nog wel een uurtje wachten maar dat mocht de pret niet drukken. Uiteindelijk zaten we rond een uurtje of drie in de PH-WIM, Thijn op een stoelverhoger om beter naar buiten te kunnen kijken en met een veel te grote headset op z’n kop. 
Zag tijdens taxieen en de run-up checks dat ie knap zenuwachtig was, hij bleef maar kwebbelen en hij stuiterde ondanks de gordels bijna uit z’n stoel. Maar ondanks dat ik voorstelde om terug te gaan wilde ie toch perse mee de lucht in, het is ook niet niets je eerste luchtdoop in een klein vliegtuigje! Hij had die week ook een keer stiekem een keer aan Claudine gevraagd of papa nu toch wel echt z’n brevet had of dat ik nog steeds aan het leren was.  Eenmaal in de lucht was ie de zenuwen echter snel vergeten en was ie één en al enthousiasme, hij kon helaas ondanks z’n stoelverhoger niet aan de voorkant naar buiten kijken maar aan de zijkant was ook genoeg te zien! Hij had zelf de route gekozen en we zouden een rondje maken via de Efteling, Opa en Oma in Leerdam en Opa en Oma in Deil. Onderweg naar de Efteling boven de Drunense Duinen nog een ZEER heftige turbulentie (termiek) stoot gehad, maar meneer was al helemaal gewend en vond het alleen maar leuk. Nog wel een paar keer stiekem gevraagd of ie niet misselijk werd van al het gehobbel maar dit was niet het geval, kind met zee / lucht benen waarschijnlijk. Boven de Opa’s en Oma’s nog een paar 360’s gemaakt en daarna weer in de richting van Den Bosch voor een Tango arrival. Op dit laatste stuk viel het me op dat ie steeds stiller werd en na een paar keer vragen kwam eruit dat ie bang was dat de aankomende landing erg hard zou gaan. Nadat ik hem had verteld dat het net zo zachtjes zou gaan als met het grote vliegtuig uit Turkije ging het weer beter. Nu maar hopen dat ik m’n zojuist gemaakt belofte kon waarmaken Dit bleek het geval want we kwamen na één uur en vijf minuten boterzacht terecht op baan 04. 
Foto is gemaakt toen we al op grond stonden! We waren al uitgestapt, speciaal weer even gaan zitten voor de foto.  Aan de bar samen nog een paar icetea gedronken en daarna snel de auto in om mama te bellen om te vertellen hoe het allemaal was geweest! Hij had de smaak goed te pakken want hij heeft meer dan eens gevraagd wanneer we weer eens samen de lucht in zouden gaan.! Hij moet alleen waarschijnlijk wel weer even wachten want eerst zijn nu de andere aan de beurt. Volgende week eerst een vluchtje met Pa!
|
