|
In navolging van Thijn vorige week nu weer een vluchtje met een pax. Deze week stond een vluchtje met m’n Pa op het programma.
Wederom een speciale vlucht, mede om het feit dat m’n Pa (en Ma natuurlijk) een deel van m’n opleiding heeft gefinancierd. Nu kon hij eindelijk eens kijken waar al dat geld goed voor is geweest.  Hij was natuurlijk al een paar keer mee geweest naar de vliegclub, maar dat was anders omdat ie nooit mee de lucht in kon. Nu dus wel!
We zouden deze keer geen lange vlucht gaan maken. Binnenkort doen we het namelijk nog een keer goed over, dan gaan we een dagje naar Texel. Nu dus alleen een zgn. lokaaltje, een beetje sight seeing in de omgeving en even op en neer naar het ouderlijke huis in Leerdam. 
Dit keer trouwens de lucht in geweest met de PH-MEC, sinds de laatste les voor m’n examen niet meer in gevlogen. Was toen geen succes omdat er het één en ander mis was qua techniek, nu was alles in orde op één ding na…. Er bleek geen headset in de kist te liggen.  Nu kun je natuurlijk wel vliegen zonder headset, maar echt een pretje is dat niet. Die 112 paarden onder da hood maken namelijk een ongelofelijke tering herrie. Aangezien ik me kon herinneren van de vorige week dat er in de WIM twee losse headsets lagen, maar even met de vluchtcoördinator gebeld of ik er daar niet even één van mocht lenen. Was geen probleem want de instructeur die zo zou gaan vliegen had zelf een headset, de vreugde was echter van korte duur. Ze hadden namelijk ergens gedurende deze week de headsets verankerd aan het vliegtuig. Waarschijnlijk om dit soort ruil praktijken te ontwijken. Nog maar een keer gebeld en toen kon ik op de club de reserve headset gaan halen. Echter terug bij de kist bleek de microfoon van deze headset niet te werken.  Hij kon mij dus wel horen maar ik verstond geen moer van wat hij te zeggen had. Nou zou je kunnen zeggen, ‘Lekker rustig’  maar het is natuurlijk veel leuker om onder weg wat te kunnen beppen. Ondanks deze handicap besloten we toch maar de lucht in te gaan, een defecte headset aan de passagiers is geen ‘no go’ item. Met lopende motor moesten we het maar doen met schreeuwen en liplezen. De vlucht verder was er één zonder bijzonderheden en na een klein uurtje stonden we weer terug op EHEH. Ik geloof dat m’n Pa het ondanks de defecte mike wel een geslaagde vlucht vond, hij begon namelijk niet meteen excuses te verzinnen om niet naar Texel te hoeven vliegen met RobAir binnenkort. Voor de vlucht naar Texel staat trouwens eerst nog een vlucht met m’n dochter Sterre op het programma. Hiervan vinden jullie snel een verslag op deze site! Als laatste wil ik via deze weg m’n ouders nogmaals bedanken voor hun financiële steun de afgelopen drie jaar bij het behalen van m’n brevet. Thanks!! Echt Tof!! Ik ga er van genieten de komende jaren. Rob
|
Archief 
